گاهی طلب هست ، اما راه برای رسیدن ، نه
گاهی اشتیاق هست ، اما پایی برای دویدن ، نه
گاهی دل باختن هست ، اما به باور رسیدن ، نه
گاهی کسی هست ، اما فرصت در آغوشش آرمیدن ، نه
گاهی دلی هست ، اما فقط برای تو تپیدن ، نه
گاهی مسیحای خوش نفسی هست ، اما برای بر تو دمیدن ، نه
گاهی پر پرواز هست ، اما شوق لحظه ی پریدن ، نه
در این گاه های زندگی ، گاهی فقط باید کمی چشم ها را بست و به فردایی آرامتر فکر کرد.
برچسب:
نویسنده: پرنیا کمالی